درد كشان ميروم، بر در مي خانه ها

سينه پر از آتش است، عشق كجايي بيا

سلسلهء عاشقان ، بسته به گيسوي اوست

منت خاك درش، سرمه ء چشمان ماست

چهره خورشيد حق، بر رخ مه آشكار

شبزدگان را سحر، مژدهء رحمت ببار

زاهد خود بين نگر، شبهه ز مي ميخورد

عاقل و فرزانه كي ، اين دل خونين خرد

سبزهء جان تورا ، شوق شقايق دهم

كنج خرابات را ، ملك سليمان كنم

محنت روي حبيب ، به ز وفاي رقيب

سوخته پر آمدم ، بر سر كوي طبيب

گفت كه راز نهان، در دل خوبان عيان

بي سراز اين ره برو، ور نه نيابي نشان

یا حق ..............