|
ساحل
|
||
جان به لبم رسیده تا ٬ لب به سخن گشوده جان
سّر یقین و شوق حق ٬ در رخ عاشقان بخوان
بر در سجده گاه عشق ٬ بوسه بزن به جام می
جاه و جلال این جهان ٬ می نطلب ز ناکسان
محرم این حرم شدن ٬ سوخته پر رسیدن است
زردی رخ نگر عجب ٬ جلوه دهد به بوستان
جور رقیب چون زند تیغ جفا٬ وفا نما
از سر صبر دَر شود ٬ سنگ سیاه بی نشان
بی پروبال پرکشم ٬ گه ز وفای روی دوست
خانه به دوش عشق را٬ از سر کوی خود مران
دم مزن از کمالُ نقص ٬ بودُ نبود وهجرُوصل
تا که بر آید آفتاب ٬ در دل شب چو مه بمان
خنده چو گل بزن که دی ٬ رفتُ غمش به خاک داد
غرقهء بحر عشق را ٬ ساحل سبزش آشیان
تا نفس آیدم به تن ٬ شرح گلاب و گل دهم
از ازلم نوشته اند ٬ پرده نشین غزل بخوان
یا حق ...............
تماشا کن
نمی بینی ؟
که من تفسیر حسی مانده در این غربت خاکم
بگو فردا
بیاید غم
که هر شب دامن این دشت راباید
زآب دیدگان عاشقم گلگون کنم
از نو
میان ماندن و رفتن
سکوتی گنگ پیجیدست
و رفتم تا بمانم در رگ تنهاییُ خلوت
برای ماندنم اینبار در گوشم
شقایق گفت
خواهی رفت
بگو فردا
بیاید غم .............
یا حق .................
من اینجا شکل دریا را
نشان آسمان دادم
بگو باران ببارد باز
که خیس خیسم از دلتنگی این دشت
نمیدانی چه سخت است
گفتن افسانهء شبنم
برای غنچه ء خشکیده در طوفان
چه سنگین است
گوش نفرت و بیداد
برای نغمه های جان
بگو باران ببارد باز
نسیمی می وزد امشب
که بوی آشنا دارد
و چشمی پشت این دیوار
سر سجاده میگرید
و بوی یاس و نرگس حجم تنهایی زیبای ترا
پر میکند از عشق
نگو دیر است
و دست مهربانت را
کسی دیگر نمی بوسد
ببین باران چه زیبا باز می بارد......
یا حق ..........
|