|
ساحل
|
||
تا بار غم عشق تو برسینه نهادیم
نقشی ز رخ ماه براین دیده نشاندیم
چون بود من اندردم هستی توجاریست
صد باده ا ز این جام بر اغیار چشاندیم
بلبل به غزل شوق گل اندر چمن افکند
بی فیض تو کی نغمهء گلزار بخواندیم
صد جلوهء معشوق در افگار نهان است
ناپخته دل اندر هوس خاک فشاندیم
گفتا که ز اسرار بگو پاک دلان را
گفتیم و عجب شور به میخانه فتاندیم
کوران و کران خانه بر احباب نشاندند
دیدیم وشنیدیم و زر و سیم بدادیم
پرواز کند شهپر شاهین صفت ما
صیاد توئی٬ صید توئی٬ چشم براهیم
رهگذر ........
یاد آن پنجره ء باز بخیر
زیر نور مهتاب
روی احساس ترک خورده و تاریک قفس
وسط هم همه مبهم دشت
من غزل می خواندم
و چه آرام آرام
با صدای باران
خواهرم می رقصید
جای مادر خالی
باز کن پنجره را .....................
رهگذر
آی مردم او مرا آموخته
درس عشق و راز شمع سوخته
من غم پروانه ها را دیده ام
سایه ای را بارها بوسیده ام
دست را بهر نوازش داده است
چشم را دریای خواهش خوانده است
اشک چشمم دامنت را تر کند
دل ز عشقت ترک این دولت کند
بر در میخانه رسوایم کنید
مست و بی تاب از لب یارم کنید
نیستم در بند آب و نان و گل
هستم از جنس شقایق آه دل
در ره دیدار او بی پا وسر
می نشینم زار و گریان تا سحر
می نشینم تا پر وبالم دهد
سینه ای مشتاق دلدارم دهد
آی مردم پرده از رخ برکشید
جرعه از مینای کوثر در کشید
رهگذر ...................
دلم میسوزد از دلتنگی چشمی
که میگرید
تو در آن اوج زیبائی
و ما بنشسته در خاکستر بی تابی و تردید
تمام عمر گرد سایه میگردیم
دلم میگیرد از دستان تنهائی
که میلرزند
تمام معنی عشقی
وما در ظلمت و خودخواهی آدم
اسیر حسرت و آهیم
دلم میمیرد از فریاد لبهائی
که خاموشند
تو هر بیداد را دادی
و ما چون استخوانی در گلو مانده
پر از آواز پروازیم
بیا امشب
دلم را پس بگیر از خاک سرد و وحشی این دشت
ببر با خود مرا تا حس یک لبخند
که تو تصویر هر رازی
و ما در حیرت یک قطره ء شبنم
هزار افسانه میسازیم
رهگذر ......................
|