|
ساحل
|
||
کجایی ای طلوع جاودان من
کسی اینجا نمی داند
همیشه درد میساید
تمام شوق ماندن را
کسی با من نمی ماند
همیشه راه میخواند
سرود هجرت مرغان وحشی را
کسی دیگر نمیخندد
همیشه اشک می شوید
تمام حسرت و تنهائی دل را
کجائی ای بهار بی خزان من
مگر نشنیده ای دیگر پرستوها نمی آیند
نمی بینی هوا سرد است
و لب هائی که می ترسند
از یک بوسه ٬ یک لبخند
چه دیروزی ٬ یادت هست؟
میشد
عشق را از هر نگاهی چید
تمام دشت را بخشید
و فردا ٬ خاطرت باشد
که شاید میتوانستی با امروز ..........................؟
رهگذر ...........
تو از آن سوی یک لبخند می آئی
برای چشم زیبای تو کم بودم
ای تنهاترین عاشق
بمان با من
میان هر هجای نام تو ٬ رازیست
چه دریائیست
بکش زنجیر بر این پیکر بی جان
مرا با خود ببر تا آخر تنهائیت امشب
اسیرم کن
چه رؤیائیست.........
رهگذر .............
ای یار بیا دمی به میخانه رویم
غم بر فلک افکنیم و مستانه شویم
طامات و خرافات نه در مذهب ماست
در خرقه زنیم آتش و رندانه رویم
دنیا و تمام آرزوها یش را
مستانه به پای عشق گردن بزنیم
شب تا به سحر به شوق دیدار حبیب
در شمع وجود خویش پروانه شویم
رازی که نگفتیم و نگوییم به کس
دردانه به گرد مهر و سجاده کنیم
آن خال و خط و جاه و جلال و جبروت
یکجا همه بر مقدم دلدار دهیم
یک بوسهء او هزار جان میطلبد
جان در کف و لب بر لب ساغر بنهیم
رهگذر ................
|