|
ساحل
|
||
در این غربت چه بیتابم کجایی
طبیبا سوخت جانم کی می آیی
به لطف باده نوشان می فروشم
چوخم درخویش جوشان ُخموشم
شبُ عشق استُ شورُحال پرواز
حریم خلوت دل گشته پر راز
ملک آیینه دار مهر و کین است
جهان انگشترُعاشق نگین است
کسی را کش چراغ دل فروزی
به وقت ظلمت ازچه میگریزی
چرا زلفت پریشان است امشب
تنم میسوزدازوصل تو در تب
به سالک ره نمودم رهزنی کرد
حجاب دل گشودم خودزنی کرد
چو زاهد را به خلوتگه کشاندم
هزار افسانه زان بتخانه خواندم
ره فرزانگان مکراست و حیلت
جهان درسرپرازآهست وحسرت
به دل چون بنگری دلدارت آید
به بالینت همه شب سر گذارد
یاحق .............
|