دلم میسوزد از دلتنگی چشمی

که میگرید

تو در آن اوج زیبائی

و ما بنشسته در خاکستر بی تابی و تردید

تمام عمر گرد سایه میگردیم

دلم میگیرد از دستان تنهائی

 که میلرزند

تمام معنی عشقی

وما در ظلمت  و خودخواهی آدم 

 اسیر حسرت و آهیم

دلم میمیرد از فریاد لبهائی

که خاموشند

تو هر بیداد را دادی

و ما چون استخوانی در گلو مانده

پر از آواز  پروازیم

بیا امشب

دلم را پس بگیر از خاک سرد و وحشی این دشت

ببر با خود مرا تا حس یک لبخند

که تو تصویر هر رازی

و ما در حیرت یک قطره ء شبنم

هزار افسانه میسازیم

رهگذر ......................