آی  مردم   او مرا   آموخته

                         درس عشق و راز شمع سوخته

من غم پروانه ها را دیده ام

                             سایه ای را بارها بوسیده ام

دست را بهر نوازش داده است

                     چشم را دریای خواهش خوانده است

اشک چشمم دامنت را تر کند

                          دل ز عشقت ترک این دولت کند

بر در میخانه رسوایم کنید

                           مست و بی تاب از لب یارم کنید

نیستم در بند آب و نان و گل

                                هستم از جنس شقایق آه دل

در ره دیدار او بی پا وسر

                            می نشینم زار و گریان تا سحر

می نشینم تا پر وبالم دهد

                                سینه ای مشتاق دلدارم دهد

آی مردم پرده از رخ برکشید

                             جرعه از مینای کوثر در کشید

رهگذر ...................